BLOG - Als een Roos

Meestal slaap ik als een roos en vroeg opstaan is niet mijn grootste hobby. Sterker nog, na een paar keer snoozen moet manlief me doorgaans alsnog wakker maken omdat ik de wekker niet hoor. En als het koud is en nog donker, dan wordt het er niet makkelijker op.

Erg gelukkig werd ik dan ook niet, toen ik onlangs op een avond in de planning zag dat ik de volgende ochtend om 7 uur al bij een cliënt moest zijn. Normaal gesproken staat de eerste cliënt om 8 uur gepland, wat voor mij betekent dat ik rond 7.40 uur op pad moet. Maar deze cliënt moest antibiotica krijgen die na bereiding maar 8 uur houdbaar is. Voor de planning betekent dit dat we om 7 uur, om 15 uur en om 23 uur bij de cliënt moesten zijn voor het klaarmaken en aansluiten van de antibiotica. De cliënt woont ook nog eens in een uithoek, dus de volgende ochtend stond ik om 6.30u mijn autoruiten te krabben. Nog half slapend stapte ik bibberend en met mijn handschoenen aan mijn auto in. Er lag sneeuw, het was uiteraard nog donker en er was geen kip op de weg, waardoor ik me extra zielig voelde. 

De cliënt zat een krantje te lezen toen ik arriveerde en het huis was lekker warm. We maakten een praatje en dhr. wees mij de weg naar de logeerkamer, die was getransformeerd tot een kleine apotheek. Terwijl ik de medicatie klaar maakte, voelde ik me ineens heel tevreden. Wat is het toch mooi dat ik nu bij iemand thuis dit werk kan doen! Het bereiden van de medicatie is niet veel anders dan in het ziekenhuis. Maar doordat de omgeving zo anders is, voelt de zorg zo veel persoonlijker! Toen het infuus was aangesloten en ik mijn jas weer aan trok, zag ik een mooie, felroze zon opkomen boven de besneeuwde weilanden. Vrolijk ging ik op weg naar de volgende cliënt en het vroege opstaan was ik al lang weer vergeten!