Het geheim van de halshanger

Door zijn longfibrose is Manus na een uur bewegen helemaal op. Het maakt hem kwetsbaar. Dochter Ines is wijkverpleegkundige en wéét hoeveel rust personenalarmering kan geven. Manus twijfelde geen moment. 

Natuurlijk zit Manus van Vuren buiten in zijn nieuwe tuin. Voordat er ruim een jaar geleden longfibrose werd vastgesteld bij hem, was hij nauwelijks uit de boomgaard te slaan. Tegenwoordig moeten zijn fruitbomen het zonder hem zien te rooien. Door de longfibrose nemen zijn longen onvoldoende zuurstof op en dat put hem snel uit. Zijn oude tuin ziet hij nu vanuit de woonkamer. Naast Ines heeft Manus nog een dochter. “Mijn twee dochters en ik vormen een drie-eenheid. We zijn er altijd voor elkaar. Alleen nu heb ik iets meer hulp nodig dan zij.” 

Knop omzetten

In een boerderij aan de overkant van de weide woont zijn dochter Ines Rohof-van Vuren met haar man en vier kinderen. Ines woonde tien jaar in Friesland met haar gezin. De afstand was soms lastig, zeker toen haar moeder, Manus’ vrouw, ernstig ziek werd. Nu kan ze snel even lang haar vader. “En dat is maar goed ook”, vertelt Manus opgewekt, “want anders had ik hier misschien niet meer gezeten. Vorig jaar was het extreem heet. Ik was plotseling zó moe. Maar ik moest nog even op de fiets naar de stad, wat dingetjes doen. Daarna reed ik naar Ines om daar te dineren. Ik kon van ellende bijna niet eten. Ze bracht me naar huis.” Een paar uur later ging Ines langs om te controleren hoe het met haar vader ging. Hij lag daar te ijlen, vertelt ze. De koortsmeter gaf 42 graden aan. De volgende dag werd Manus wakker in het ziekenhuis met een zware longontsteking. “Ik had geen idee hoe ik daar was beland. Het is maar goed dat Ines in de buurt woont.”

Niet naïef

Koken, wassen, het huishouden: dat doet Manus zelf. “Maar ik ben wel wat wankel. Wat als ik val en iets breek? Het kan best even duren voordat iemand mij vindt.” Daarom maakt hij gebruik van personenalarmering. Hij heeft een halshanger met een knop. Drukt hij deze in, dan maakt de hanger verbinding met de meldcentrale en kan er hulp worden gestuurd. Moeite met accepteren? “Totaal niet! Ik kan eigenwijs zijn, maar ik ben niet naïef. Mijn vader had er dertig jaar geleden al een. Of nou ja, een voorloper. Toen werd ik op een nacht gebeld. En nog een keer. Ik zei tegen mijn vrouw: er is iets met mijn vader. Dus ik ernaartoe en jawel, daar lag hij. Dus ik ken het nut van personenalarmering heel goed.” 

Samen sterk

Manus is blij dat hij op deze manier thuis kan blijven wonen. “Al hoop ik niet dat ik ooit de knop in hoef te drukken. Het geeft wel rust dat het kán. Maar áls er iets is, overdag of in de nacht, dan is Ines er voor mij…” Manus’ stem breekt. Zijn dochter pakt zijn hand en knijpt erin. Hij herpakt zich. “Mijn kinderen en kleinkinderen 
zijn het belangrijkste wat ik heb. Ja, samen staan we echt sterk. De rest is bijzaak.”

Veilig gevoel voor vader én dochter

“Ik zit hier als dochter van Manus, maar ik ben ook wijkverpleegkundige”, zegt Ines Rohof-van Vuren. Ze neemt een hap van haar kraakverse appelflap, speciaal voor vandaag gehaald. Meestal bakken ze iets, vader en dochter, maar daar was vandaag geen tijd voor. Het leven van een wijkverpleegkundige is druk. “Het is geweldig om er te kunnen zijn voor anderen. Ik zet me voor 200% in.” Nu heeft haar vader ook af en toe hulp nodig. “Dan ben ik er, als dochter. Ik ga altijd mee naar het ziekenhuis of de huisarts. En als hij belt, dan kom ik, als dat kan.” 

Meteen schakelen  

Ines beseft dat ze niet altijd in de buurt is. Daarom is personenalarmering zo’n uitkomst, legt ze uit. “Toen het vorig jaar niet goed ging met mijn vader, vroeg ik direct een informatiepakket over personenalarmering aan. Het was zó geregeld. Omdat mijn zus en ik niet 24/7 voor mijn vader klaar kunnen staan, heeft hij ‘professionele opvolging’ aangevraagd. Er staat nu altijd een professionele zorgverlener van STMR voor hem klaar. Fijn voor hem én voor ons. Het maakt hem minder
afhankelijk en het geeft ons rust. Als wijkverpleegkundige reageer ik zelf ook regelmatig op een oproep. Een keer had een mevrouw pijn op de borst en in de kaken, met uitstralingen naar haar linkerarm. Dan weet je het wel. Fantastisch dat je door zo’n knop direct kunt schakelen. Ik hoop zoiets met mijn vader niet mee te maken, maar ik weet nu: als hij in nood is en ik kan niet op tijd bij hem zijn, dan kan de centrale hulp sturen. Een prettige gedachte.”

Wat is personenalarmering?

Gevallen: en dan? Pijn in de borst: en dan? Personenalarmering is een eenvoudig systeem waarmee ouderen en hulpbehoevenden langer thuis kunnen wonen. Want wanneer zij geen hulp kunnen inroepen, kan personenalarmering in de vorm van een halshanger of polsband dat wel. Met een druk op de knop is er contact met de meldcentrale en wordt er hulp gestuurd.

Wilt u meer weten over de mogelijkheden of personenalarmering aanvragen: 0900 - 84 33 (keuze 2) of kijk op www.stmr.nl/personenalarmering